Dom pod nr 2, sąsiadujący na tarnogórskim Rynku z „Sedlaczkiem”, nie przyciąga uwagi tak jak on, a przecież na nią zasługuje. Zwany jest czasem Domem Petrascha, gdyż w nim mieszkał mistrz XVIII wiecznej, ówczesnej poczty Ferdynand Petrasch. W historii Tarnowskich Gór zapisał się on też jako burmistrz miasta w latach 1721 – 1724.
Wcześniej, bo w 1713 r. założył i prowadził pierwszą księgarnię. Kroniki przekazały, że był obywatelem majętnym, hojnym i pobożnym. Na przykład w 1713 r. pielgrzymował wraz z sześciuset innymi osobami do Częstochowy na Jasną Górę. Nie wiadomo jeszcze, kim był ani jak nazywał się następny właściciel domu, który przebudowany przybrał obecny kształt. Kto przyjrzy się budynkowi  dokładnie, dostrzeże nad oknami pierwszego piętra małe głowy maszkaronów. Są tam, co najmniej od pierwszych lat dwudziestego wieku, bo widać je na pocztówce z tego okresu.

To głowy młodych kobiet, które delikatnością wizerunku nasuwają na myśl skojarzenie z antyczną kameą. Jedna z odkrytą głową, rozpuszczonymi włosami w lokach i ustami ułożonymi w podkówkę jak do płaczu. Najwyraźniej jest z czegoś niezadowolona. Może zazdrości swej uśmiechniętej sąsiadce, u której czepek na głowie zdaje się wskazywać, że mamy do czynienia z młodą mężatką.  Bo przecież ówczesnym kobietom zamężnym stanu stanu mieszczańskiego – w odróżnieniu od panien - obyczaj kazał przysłaniać włosy czepkiem. Najwyraźniej szczęśliwa, spogląda śmiało w przyszłość. Albo może w głębi Krakowskiej dojrzała jakąś miłą sobie osobę. Może młodego, kochanego małżonka.
Nie mają oczywiście te dwie twarze kobiece niczego wspólnego z burmistrzem Petraschem, ale niezmiennie od wieku są mieszkankami tarnogórskiego Rynku. Uśmiechając się do nich, pomyślmy bez zazdrości, że podczas tych 100 lat ich obecności, wiele się na Rynku zmieniło, ale one pozostają ciągle młode.